Het CDA in de bocht

Sint Sybrand

Sybrand van Haersma Buma kritiseerde Jesse Klaver heftig in een verkiezingsdebat vanwege diens milieuvoorstellen. De middengroepen, riep Buma, daar moest aan gedacht worden. Die kwamen in het gedrang door al die ideeën van Klaver. Een merkwaardige opmerking van een christelijke politicus. Kwam Christus niet juist voor de armen op? Of horen die bij de middengroepen tegenwoord?

‘Waarden en normen’ zegt het CDA voor te staan. Die zijn belangrijk, overigens zonder dat erg duidelijk wordt wat ze er mee bedoelen. 

Samen het Wilhelmus zingen in een sterke samenleving? Brillant idee.
In elk geval mogen er niet te veel vluchtelingen ons land in. Heel christelijk!

De joods-christelijke beschaving moet beschermd worden. Oh, ja? Nou. liever niet. 
Het christendom heeft meer ellende dan goeds gebracht. Ketters zijn eeuwenlang vervolgd en vermoord, van katholieke en protestantse zijde. Het geloof stond slavenhandel en slavernij niet in de weg. 
De beschaving maakte voortgang óndanks het christendom. De rk-kerk lag voortdurend dwars bij nieuwe ideeën, verbrandde nieuwlichters en de protestantse kerken waren van begin af aan even rigide. Nieuwe, verlichte ideeën moesten altijd bevochten worden op het geloof.

Als het om veetelt gaat maakt een dood dier meer of minder niet uit. Koeien, varkens, kippen worden massaal gehouden en geslacht. Bij ethanasie en abortus (bij mensen!) doet het CDA wel heel moeilijk.
De zee is langzamerhand leeg gevist. Onder meer door vrome vissers uit Urk, Katwijk en Spakenburg. 

Het economisch belang is bij de christenen altijd in goede handen, of het nou om de VOC gaat of de huidige boeren. Steevast komt ethiek, ‘waarden en normen’, op de tweede plaats.

Ik ben benieuwd wat er uit de onderhandeling voor de nieuwe regering komt. Het lijkt mij dat vooral CDA en GroenLinks de meeste moeite met elkaar hebben. Bij D66 is een groot milieubewustzijn en bij de VVD is ook het besef doorgedrongen, dat we naar de bliksem gaan als er geen halt wordt toe geroepem aan de klimaatverandering.

Tot slot een voorstel: CDA fuseer met de PVV! Inhoudelijk zie ik nauwelijks verschillen. Het leiderschap zal wat reuring geven, maar daar moet overheen zijn te komen.

17/4/17

DENKfout

Na de couppoging in Turkije gingen ook in Nederland veel Turken de straat op om te demonsteren. Waar demonstreerden ze voor of tegen? Voor de democratie. Zeiden ze. Tegen de coup. Zeiden ze. Ik geloof ze.
Maar ze vielen andere Turken in Nederland aan, aanhangers van Fethullah Gülen. Deze konden geen goed meer doen, ze waren landverraders, terroristen. Je was alleen een goede Turk als je achter de president stond! De haat ging zo ver dat veel ouders hun kinderen van Islamitische scholen haalden uit angst voor de ‘aanhangers’ van Erdoğan. 
De demonstrerende Turken schaarden zich niet achter de democratie, maar vierkant achter de president van Turkije. 
En daar wringt bij mij de schoen.
Gülen overigens ontkende iets met de coup te maken te hebben. Erg helder is het niet, de Turkse regering komt niet met veel sterke bewijzen. Wel krijg ik de indruk dat de coup werd gedragen door veel Gülen-aanhangers, zonder dat duidelijk wordt dat hun ‘leider’ er achter zit.

Arrestaties, martelingen, ontslagen, persbreidel
Amnesty International meldde in juli 2016 dat veel mensen uit hun baan worden gezet en dat gevangenen worden gemarteld. Het gaar duidelijk om meer dan het oppakken van de coupplegers. De plannen hiervoor lagen waarschijnlijk al klaar bij de regering. De coup lijkt een Allahsgeschenk voor Erdoğan om zijn tegenstanders aan de kant te zetten

Sinds de zomer is het nog erger geworden. Tegen eind oktober waren 110.000 ambtenaren ontslagen Meer dan 100 media waren verboden, waaronder tientallen kranten en televisiestations.

De denkfout
De gemaakte denkfout is, dat de democratie in Turkije wordt vereenzelvigd met Erdogan. Het is altijd gevaarlijk je achter een (sterke) leider te scharen. Je houdt op onderscheid te maken, je houdt op met denken.

Nov. '16

Europa: a failed state

De Europese Unie heeft veel kenmerken van een failed state. 
In de EU mankeert het aan politieke moed.

Geen regering
De EU bestaat sinds 1952 (vanaf de start van de EKSG), maar heeft nog steeds geen centrale regering. Met als gevolg dat elk land een veto uit kan spreken over besluiten van de EU. Zelfs deelstaten kunnen besluiten blokkeren, bleek onlangs uit het ‘nee’ van Wallonië tegen het CETA-verdrag met Canada (waar ik overigens niet rouwig om was).

We hebben een Europese Commissie, maar dat is geen regering. Alle landen zijn erin vertegenwoordigd met als gevolg dat de Commissie bestaat uit 28 mensen, onafhankelijk van de relevantie van hun functie. Bovendien wordt de Commissie niet gecontroleerd door een parlement, de deelnemende landen bepalen het beleid.
Verder hebben we de Raad van Ministers, waar elk half jaar een ander land voorzitter is. Weinig effectief en hoogst onduidelijk voor de Europese burger.
Er is het Europees Parlement, maar dat heeft weinig te zeggen over de Europese Commissie. Het Europarlement mag meebeslissen over landbouw, voedselveiligheid, milieu en de begroting van de Europese Unie. Geen onbelangrijke zaken, maar de macht van de individuele landen is vele malen groter. Het parlement heeft bovendien geen vaste zetel, het vergadert in Straatsburg en Brussel. Als ergens de onmacht van de EU blijkt is het hier.

De EURO, een moeizame munt
Europa heeft geen ministerie van financiën. Er is zelfs geen Europese munt, weliswaar hebben 19 landen de Euro als munt, maar 9 landen doen niet mee. Wel is er een Centrale Bank in Frankfurt, maar die gaat dus niet over de gehele EU. Zoiets als de Nederlandsche Bank die alleen over het geld en de banken in Holland, Utrecht en Zeeland zeggenschap zou hebben. 

In juni 2012 is de Bankenunie opgericht, die de Eurobank later toezicht geeft op de grote banken in Europa. Een stap in de goede richting. Maar ik wil de kanttekening maken dat het een besluit van de regeringen was en dat de bevolking er nauwelijks in gekend is.

Falend buitenlands beleid
Het buitenlands en defensiebeleid is een zaak voor alle lidstaten. Wat tot gevolg heeft dat de EU uiterst moeizaam beslist over kwesties als Syrië, Afghanistan of Oekraïne en graag de Amerikaanse opstelling afwacht. Een wat ouder voorbeeld is Kosovo. Europa keek dadenloos toe hoe Servië het land verziekte, de VS bombardeerde het naar de onderhandelingstafel. In de EU moeten alle landen het eerst eens zijn voor er ingegrepen wordt.

Geen immigratiebeleid
Het meest wrange voorbeeld is de zogenaamde vluchtelingencrisis van de laatste jaren. De EU weigert, op Duitsland na, de vluchtelingen uit Syrië op te nemen, komt niet tot een daadkrachtig besluit en sluit uiteindelijk een dubieus verdrag met Turkije. We hebben de ellende gezien aan de grenzen van Griekenland, Hongarije en andere landen! En deze zomer weer de vele slachtoffers die verdronken in de Middellandse Zee.

Totaal geen immigratiebeleid, afhouden is de boodschap.
Men kan opmerken dat een centrale regering het niet veel beter had gedaan. Ook die moet rekening houden met (rechtse) gevoelens in Europa. Maar nu werd het beleid gegijzeld door een aantal landen in (Oost-)Europa.

Verbrokkeling
Tenslotte misschien wel het grootste gevaar voor de Europese Unie: het dreigt uiteen te vallen. Groot-Brittannië verlaat volgend jaar de EU en in veel landen, waaronder Nederland, zijn partijen die graag volgen.

Europees nationaal gevoel
Er kan zo nooit een Europees (nationaal) gevoel groeien en veel mensen blijven hun eigen land vooropstellen. In de EU is niemand trots op Europa. Begrijp me goed, ik ben tegen nationalisme, maar enig gemeenschappelijk gevoel is nodig om de EU tot een succes te maken.
Met een aantal ‘simpele’ maatregelen is het Europese gevoel te versterken:

  • Op wereldniveau doet de EU mee als één sportland, net als de grote landen Rusland, de VS, China, India etc. Dus één Europese ploeg naar de Olympische spelen. De EU doet ook als één land mee aan het wereldkampioenschap voetbal. Hetzelfde geldt dan uiteraard voor andere sporten.
  • De EU neemt de zetels van Frankrijk en Engeland over in de Veiligheidsraad. Hier is één buitenlands beleid voor nodig, maar dat komt vanzelf.
  • De EU voegt alle nationale legers samen tot een Europees leger. Dit is al bezig en ook hiervoor is uiteindelijk een gezamenlijk buitenlands beleid nodig.
  • We kiezen een Europese president. Die hoeft niet veel bevoegdheden te hebben, maar moet vooral symbool zijn voor de eenheid.
  • Alle kinderen leren van jongs af aan Engels of een andere taal gekozen door de EU. De taal die uiteindelijk de officiële taal van de EU wordt. Elk land houdt uiteraard zijn eigen taal of talen. (Vergelijk Nederland: behalve in Friesland is het ondenkbaar dat een Zeeuw, Amsterdammer of Groninger zijn eigen taal bezigt op enig officieel niveau.)

Indicatoren
Het Fund for Peace hanteert 12 indicatoren (http://fsi.fundforpeace.org/indicators) om de zwakte van een staat te meten.

  1. Toenemende demografische druk.
  2. Massale verplaatsing van vluchtelingen, die humanitaire nood veroorzaakt.
  3. Wijdverbreide grieven van op wraak beluste groepen.
  4. Chronische en blijvende vlucht van mensen.
  5. Ongelijke economische ontwikkeling langs groepslijnen.
  6. Ernstige economische neergang.
  7. Criminalisering en/of verlies van legitimiteit van de staat.
  8. Neergang van openbare diensten
  9. Trage of willekeurige uitvoering van de wet: wijdverbreide mensenrechtenschendingen.
  10. Veiligheidsdiensten die als een “staat in de staat” optreden
  11. Opkomst van elites van facties
  12. Interventie van externe politieke organen

Hiermee vergeleken valt het met de EU wel mee. Maar de criteria 1 (vluchtelingen en weestand ertegen), 2 (van buiten), 3 (extreemrechts), 5 (noord versus zuid, arm versus rijk), 6 (valt over te twisten), 7 (staten versus grote bedrijven) en 9 (houding tegenover vluchtelingen) zijn meer of minder van toepassing op de EU.
Zie ook:

  • Enzo Traverso, De paradoxen van de Europese crisis.  www.grenzeloos.org, 17-10-2016
  • Europa naar een politieke unie? www.europa-nu.nl/id/vh7il22b7rnr/
  • Han van der Horst, We hebben geen rust nodig, maar durf. www.joop.nl, 10-10-2015

Okt. '16